Madrid, 2 de novembro de 2011. - "A dor innumerable" é o nome co que a pintora coruñesa Carmen Delaco resume o contido da mostra que expón dende hoxe e ata o próximo día 25 na Delegación da Xunta de Galicia en Madrid-Casa de Galicia, composta de cadros, na súa maioría de gran formato, que impactan polo dramatismo e a desolación que recrean.

Na inauguración interviñeron, ademais da artista, o escritor Jesús Pardo e o delegado da Xunta de Galicia en Madrid, José Ramón Ónega, quen enxalzou a forza e o dramatismo que Delaco transmite nas súas obras, servíndose do formato e da cor para transmitir a crueldade e o desamparo na vida, provocando un impacto directo no espectador. Entre os que acompañaron a pintora neste acto estaban o deputado na Asemblea de Madrid Pedro Núñez Morgades e o exministro José Manuel Romay Beccaría.

Pardo gabou a orixinalidade creativa de Delaco, de quen dixo que é "precoz experta na arte de prescindir de canto sobra e suxerir con sutís matices". "Os seus cadros exsudan unha delicada brutalidade", valorou, sumándolle unha amorosa sensibilidade.

 "A miña pintura é un reflexo de actitudes, situacións nas que me interesa encontrar o choque entre o tenro e o brutal como reflexión sobre a vida, e a dor como catarse", explica a artista sobre o seu traballo, no que estuda as emocións humanas máis primitivas ou primarias, intentando equilibrar na súa pintura "a loita ou a agonía de nacer, a loita constante de manterse vivo dende a primeira inhalación de aire dos seus recén nacidos coa verdadeira natureza do existir ou a natureza real da existencia", segundo a apreciación dun fotógrafo neoiorquino.

 É que, segundo explica a pintora, ela se mete no personaxe representado, na súa cabeza, "para entender o que sente nese momento", e á hora de traballalo, intenta "que a figura e o fondo sexan un todo, que se mesturen, suxerindo unha paisaxe ´ humano ´ e/ou ´ animal ´.
"Deixo de lado o debuxo primordial, a estrutura, digamos o esqueleto da obra, e paso a construíla coa cor, tratando que sexa esa construción a máis bela posible e siga trasmitiendo esa potencia e forza, ese ´ choque ´... "

 O artista e profesor Juan Martínez de la Colina observa no catálogo da mostra que nesta podemos ver varias series que Delaco traballa, de xeito xeralmente sincrónico, durante os últimos anos: cans, acontecementos, mundo, partos e nacidos, nenos sen nome e mitoloxías. "O seco e o húmido mestúranse, logrando que deixemos de percibir o acrílico co que pinta, para internarnos nun mundo de fluxos corporais que nos envolve e rexeitan ao mesmo tempo, nunha sinfonía de cor (e de alaridos afastados e próximos).